Uznał ją za „zbyt dekoracyjną” i zaczął poszukiwać nowego rozwiązania.

Druga wersja (paryska) powstawała po powrocie Matisse’a z Padwy, po zaznajomieniu się z freskami autorstwa Giotta. Tym razem malarz konstruował kompozycję za pomocą kształtów wyciętych z papieru malowanego gwaszem. Był to ważny moment w jego rozwoju artystycznym. Niestety wymiary przygotowanych paneli nie zgadzały się z wymiarami wnęk w budynku Fundacji Barnesa. W lutym 1932 Matisse zorientował się, że wcześniejsze pomiary były błędne. W archiwach fundacji zachował się list malarza z 23 lutego 1932, w którym opisuje błąd i stwierdza, że musi rozpocząć pracę nad tryptykiem od nowa.

Przeprojektował kompozycję, zwiększył liczbę postaci z sześciu do ośmiu i podzielił całość na trzy główne obszary kompozycyjne, odpowiadające architekturze pomieszczenia. Ostateczna wersja została wykonana od lata 1932 do kwietnia 1933 i zainstalowana w Merion w maju 1933. Taniec jest w zbiorach Fundacji Barensa w Filadelfii (nr inwentarzowy 2001.25.50a,b,c).