Zachowały się z niego tylko fragmenty przytaczane w późniejszych pismach i scholiach, a nic nie wskazuje, by w starożytności studiowano to dzieło w całości. Znane jest ono z trzech kompletnych wczesnych wersji arabskich oraz z przekładów łacińskiego, sporządzonego przez Gerarda z Cremony, i hebrajskiego.
Posługiwanie się tą figurą wymagało jednak pomysłowości: aby zastosować twierdzenie, trzeba było najpierw uzupełnić dane łuki do odpowiedniej konfiguracji, podczas gdy sam trójkąt można było wskazać znacznie łatwiej.
Świat islamu Uczeni świata islamu zastąpili niewygodną figurę czworoboku narzędziami prostszymi, opartymi wprost na trójkącie. Abu al-Wafa zawarł w swoich tablicach astronomicznych Zidż al-Madżisti regułę zwaną później na łacińskim Zachodzie regułą czterech wielkości. Tablice takiego typu, zwane , były arabskimi podręcznikami astronomii praktycznej. Reguła orzeka: jeżeli dwa trójkąty sferyczne mają kąty proste przy odpowiednich wierzchołkach i wspólny kąt ostry, to sinusy odpowiednich boków pozostają w tej samej proporcji.