Odrzucał zarazem rozpowszechnioną wśród perypatetyków naukę o „połączeniu” () ludzkiego intelektu z Intelektem Czynnym: człowiek zdobywa wiedzę stopniowo i z natury cząstkowo, nigdy więc nie osiąga tożsamości poznawczej, jakiej wymagałoby takie zjednoczenie.
Awerroes twierdził, że intelekt materialny jest częścią Intelektu Czynnego, wspólnego dla wszystkich, a przez to nie podlega indywiduacji, czyli podziałowi na odrębne byty jednostkowe. Gersonides utrzymywał inaczej: dusze poszczególnych ludzi różnią się, ponieważ różny jest zasób i układ nabytej przez nich wiedzy. Przyjął przy tym stanowisko Aleksandra z Afrodyzji, że nieśmiertelność polega na intelektualnym udoskonaleniu intelektu materialnego, choć inaczej niż Aleksander pojmował naturę tego udoskonalenia. Osobliwością jego systemu było uznanie, że nieśmiertelność zapewnia nie tylko wiedza metafizyczna, lecz także naukowa – co silnie motywowało do uprawiania nauki oraz czyniło przekazywanie wiedzy moralnym obowiązkiem filozofa.