W XIII i XIV wieku dobra rodu rozciągały się po obu brzegach Renu i obejmowały szlak z Kolonii przez Dortmund i Soest do Westfalii; zdaniem pozycja rodu dorównywała wówczas pozycji hrabiów Bergu. W 1288 roku trzej wnukowie Ludewicusa walczyli w bitwie pod Worringen po stronie arcybiskupa Kolonii. Roprecht zwany „Wspaniałym” był namiestnikiem hrabstwa Mark i Sauerlandu, a jego syn Rabolt służył na dworze księcia Jülich-Berg Gerharda VII, założyciela Orderu Świętego Huberta.
Część rodu związała się w tym czasie z zakonem krzyżackim. był od 1397 roku komturem baliwatu koblenckiego, od 1402 wójtem Świdwina (Schiffelbein) i Nowej Marchii, od 1408 wójtem Grebina, a od 1409 komturem brodnickim (Strasburg). Poległ 15 lipca 1410 roku w bitwie pod Grunwaldem.
Inflanty Obecność rodu nad Bałtykiem sięga czasów kawalerów mieczowych i ich wcielenia do zakonu krzyżackiego w 1237 roku. W XV wieku przedstawiciele rodu piastowali urzędy wójtów zamków inflanckich i należeli do doradców mistrzów inflanckich. (ok. 1465–1527) osiadł na stałe w Estonii, został radcą mistrza Woltera von Plettenberga i jego posłem na dwór duński.