Ilustracje pojawiały się regularnie. Niemal każdy numer zawierał od jednego do trzech drzeworytów, zwykle powiązanych z sąsiadującym tekstem. Przedstawiały między innymi sceny rodzajowe, widoki, architekturę miejską, roślinność i zwierzęta; zajmowały średnio około 6% objętości pisma. Według Kolasy był to pierwszy i do 1864 jedyny polski periodyk dziecięcy wyposażony w dekoracyjną winietę tytułową. Od rocznika 1862 jakość ilustracji wzrastała; stawały się bardziej zróżnicowane i częściej zajmowały całą stronę.
Zakończenie wydawania Ostatnim numerem był nr 13 rocznika szóstego, datowany na 30 czerwca 1866. Po wybuchu wojny prusko-austriackiej redakcja poinformowała w nim o czasowym zawieszeniu wydawania w związku z „nieprzewidzianymi wypadkami”, które negatywnie wpłynęły na stosunki w kraju. Zapowiadane wznowienie nie nastąpiło. Autorzy monografii dziejów polskiej prasy dziecięcej przypuszczają, że pismo z czasem traciło czytelników, a wojna była jedynie bezpośrednim pretekstem do zakończenia przedsięwzięcia.