związkowych.
Dyrektywa zezwala jednak na określone wyjątki. Państwo może między innymi ograniczyć dostęp do stanowisk i działalności związanych z wykonywaniem władzy publicznej oraz, w przewidzianych przypadkach, ograniczyć równe traktowanie w zakresie pomocy społecznej i ochrony socjalnej do świadczeń podstawowych.
Pobyt w innym państwie członkowskim Status rezydenta długoterminowego nie daje takiej samej swobody przemieszczania się i pobytu, jaka przysługuje obywatelom Unii. Dyrektywa przewiduje jednak możliwość zamieszkiwania przez rezydenta długoterminowego przez okres dłuższy niż trzy miesiące w innym uczestniczącym państwie członkowskim w celu wykonywania pracy najemnej, prowadzenia działalności na własny rachunek, odbywania studiów lub kształcenia zawodowego albo z innych przyczyn.
W praktyce rezydent zamierzający pozostać w drugim państwie przez okres przekraczający trzy miesiące musi zastosować się do przewidzianej w nim procedury pobytowej. Zgodnie z dyrektywą wniosek o zezwolenie na pobyt składa się właściwym organom drugiego państwa możliwie szybko, nie później niż trzy miesiące po wjeździe.