Przed podjęciem decyzji organy powinny uwzględnić czas zamieszkania zainteresowanego na swoim terytorium, jego wiek, skutki wydalenia dla niego i członków jego rodziny oraz jego związki z państwem zamieszkania i z państwem pochodzenia. Osobie objętej decyzją o wydaleniu przysługuje dostęp do procedury odwoławczej.

Utrata statusu Rezydent długoterminowy traci status, jeżeli zostanie stwierdzone, że uzyskał go w wyniku oszustwa, jeżeli zostanie wobec niego zastosowany środek wydalenia spełniający warunki dyrektywy albo jeżeli pozostaje poza terytorium Unii przez okres dwunastu kolejnych miesięcy.

Państwa członkowskie mogą przewidywać, że dłuższa nieobecność nie powoduje utraty statusu w przypadku szczególnych lub wyjątkowych okoliczności. Mogą również w określonych przypadkach przewidzieć utratę statusu przez osobę stanowiącą poważne zagrożenie dla porządku publicznego, nawet jeżeli zagrożenie nie uzasadnia jej wydalenia.

Uzyskanie statusu rezydenta długoterminowego w drugim państwie członkowskim powoduje utratę statusu uzyskanego wcześniej w pierwszym państwie.