Historia W czasie I Rzeczypospolitej Jedlnia leżała na terenie województwa sandomierskiego. Od około 1387 król Władysław II Jagiełło miał tu swój drewniany dwór łowiecki oraz folwark, w których bywał zimą prawie co roku. Król ufundował również pierwszy drewniany kościół w Jedlni. W 1387 nadał przywilej mieszkańcom wsi zwalniający ich po wsze czasy od danin, poborów, podwód i opłat z wyjątkiem czynszów, w zamian nakładając obowiązek uczestniczenia w darmowej pomocy w polowaniach królewskich. W 1413 na zjeździe w Jedlni Jadwiga, córka Władysława Jagiełły, została ogłoszona oficjalnie dziedziczką tronu polskiego ze względu na brak męskiego (w tym czasie) potomstwa jej ojca. W Jedlni został ułożony 4 marca 1430 przywilej jedlneńsko-krakowski a ogłoszony w Krakowie 9 stycznia 1433. Jedlnia była także jednym z najważniejszych ośrodków bartnictwa w Polsce. To tu zrodził się zwyczajowy kodeks nazwany Prawem Obelnym, sięgający swymi korzeniami może i XII wieku. Od 1710 Jedlnia i jej okolice należała do dóbr stołowych królewskich.