W okresie, w którym Sięgniew był wojewodą sandomierskim, kasztelanię krakowską sprawował Adam, syn Leonarda. Kolejny znany kasztelan, Sułek z Niedźwiedzia, został poświadczony na tym urzędzie 2 czerwca 1268. Wroniszewski przypuszczał, że po śmierci Adama, między 1264 a 1268, urząd mógł na krótko otrzymać Sięgniew. Badacz datował ten domniemany awans na około 1266. Na tej rekonstrukcji opiera się określanie Sięgniewa w literaturze mianem kasztelana krakowskiego. Wroniszewski wiązał również pierwsze wystąpienie Sułka na tym urzędzie z przypuszczalną datą śmierci Sięgniewa, uznając, że nastąpiła ona najpewniej przed 2 czerwca 1268.
Wroniszewski uznał Sięgniewa za najstarszego znanego ze źródeł przedstawiciela Grotowiców, jednej z linii Rawiczów. Identyfikacja ta ma charakter prawdopodobny. Opiera się przede wszystkim na uznaniu urzędnika za ojca Grota, noszącego również chrześcijańskie imię Mateusz. Inskrypcja nagrobna Grota określała go jako filius comitis Segnei, czyli syna komesa Sięgniewa. Grot był poświadczony jako podkomorzy sandomierski w latach 1283 i 1284. Przynależność Sięgniewa do Rawiczów jest ustalana retrospektywnie na podstawie genealogii i heraldyki jego potomków. Z tego samego względu nie można bezpośrednio odtworzyć jego majątku.