Klasztor uniknął zniszczeń podczas wojny trzydziestoletniej (1618–1648) i służył jako schronienie dla wielu pozbawionych dachu nad głową mnichów, co przyczyniło się do jego rozkwitu. Kompleks został przebudowany w XVIII wieku, w 1720 roku rozpoczęto prace nad kościołem klasztornym. Freski i sztukaterie w świątyni wykonali Bracia Asamowie, a ołtarz główny został wykonany w latach 1723–1725 przez . W ołtarzu umieszczono obraz autorstwa z 1619 roku, przedstawiający św. Bernarda z Clairvaux modlącego się do Matki Bożej w otoczeniu innych świętych, m.in. papieża Eugeniusza III. Około 1739 roku do kościoła dobudowano od północy kaplicę Matki Bożej Loretańskiej, a w 1767 roku wzniesiono nowy budynek bramny z kaplicą.
Opactwo zostało rozwiązane 21 marca 1803, w okresie sekularyzacji. W 1804 roku zabudowania klasztorne zakupił pasawski przedsiębiorca Johann Georg Koller, który wkrótce sprzedał je panom von Aretin. Od 1806 roku dawny kościół klasztorny funkcjonował jako kościół parafialny. W 1904 roku podjęto nieudaną próbę zasiedlenia kompleksu przez benedyktynów z Klasztoru Sankt Ottilien. W 1929 roku organmistrz Michael Weise z Plattling wykonał dla świątyni dwumanuałowe, 20-głosowe organy chórowe. W 1935 roku kaplicę nad przejazdem bramnym przywrócono do celów sakralnych staraniem ks.