Odwłok u samca ma nasadową część spodu z dużym wgłębieniem. Edeagus cechuje się płatem środkowym (prąciem) po bokach równomiernie zaokrąglonym, najszerszym w nasadowej trzeciej części, na szczycie trójkątnawo wyostrzonym i pozbawionym włosków. Długi endofallus (woreczek wewnętrzny) sięga poza pośrodkowe podpórki i ma brązowe pole szorstkie podzielone w widoku grzbietowym na pięć rejonów, z których pierwszy towarzyszy ostium, drugi jest poprzeczny, trzeci parzysty, czwarty odwrotnie V-kształtny lub U-kształtny, a piąty wciśnięty między ramiona poprzedniego. Szczytowo umieszczony gonopor pozbawiony jest sklerytu.
Ekologia i występowanie Zarówno larwy, jak i postacie doskonałe są fitofagami. Większość gatunków żeruje na drzewach i krzewach iglastych. Larwy rozwijają się w martwych drzewach i pniakach, drążąc chodniki pod korą i w bielu, a rzadziej w zdrewniałych korzeniach roślin zielnych. Postacie dorosłe zgryzają korę siewek i młodych roślin.
Rodzaj we współczesnym ujęciu holarktyczny. W Polsce reprezentowany jest przez cztery gatunki (zobacz: Molytinae Polski).
Taksonomia Takson ten wprowadzony został w 1817 roku przez Ernsta Friedricha Germara. Obejmuje około 40 opisanych gatunków: