Doczekał do wyzwolenia obozu w maju 1945, prowadził następnie lekcje języka polskiego dla polskich przesiedleńców w Niemczech, kierował szkołą w Gusen.
Latem 1946 powrócił do Polski, obejmując posadę nauczyciela w szkole powszechnej w Rybniku. W 1946 przeniesiony do Chorzowa, gdzie został podinspektorem, a w 1950 inspektorem oświaty. Od kwietnia do czerwca 1953 tymczasowo kierował państwowym ośrodkiem wychowawczym w Policach. Działał w Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej, został członkiem egzekutywy i plenum Komitetu Miejskiego PZPR w Chorzowie oraz przewodniczącym zespołu oświatowego przy tym komitecie. Był m.in. inicjatorem postawienia w 1950 chorzowskiego pomnika Adama Mickiewicza.
18 grudnia 1954 wybrany przewodniczącym Prezydium Miejskiej Rady Narodowej w Chorzowie, stanowisko zajmował do marca 1957. W 1958 powrócił do pracy inspektora szkolnego, a w 1966 założył poradnię wychowawczo-zawodową w Chorzowie (pozostał jej dyrektorem do 1980). W 1973 przeszedł na emeryturę. W latach 1956–1961 pełnił także funkcję prezesa Stowarzyszenia Miłośników Historii Chorzowa, był też wiceprezesem władz miejskich Towarzystwa Przyjaciół Dzieci.
Był żonaty z Haliną z domu Szebesta, mieli syna.