Święcenia diakonatu przyjął 9 marca 1974 z rąk bp. Józefa Marka, następnie 25 maja otrzymał święcenia kapłańskie z rąk bp. Wincentego Urbana. Pierwszą placówką, w której pracował jako wikariusz była parafia pw. św. Apostołów Piotra i Pawła w Kamiennej Górze. Następnie pracował w parafiach Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Lądku Zdroju, św. Apostołów Piotra i Pawła w Legnicy, Podwyższenia Krzyża św. w Wałbrzychu. 27 czerwca 1985 objął stanowisko proboszcza w parafii pw. Matki Bożej Królowej Polski i św. Maternusa w Stroniu Śląskim. Jako proboszcz odnowił trzy okoliczne kościoły, najwięcej pracy włożył w odnowienie wnętrza świątyni parafialnej, zniszczonego przez pożar oraz w renowację kościoła filialnego w Siennej. Za trud wniesiony w odnowienie świątyń otrzymał od kard. Henryka Gulbinowicza 12 czerwca 1992 godność kanonika z przywilejem noszenia odpowiedniego stroju: Rokiety i Mantoletu. Podczas prowadzonej wizytacji parafii w 1992 kardynał zaproponował mu także parafię w Polanicy-Zdroju, którą przyjął. Już 15 września tego samego roku został w Kurii Metropolitalnej we Wrocławiu Referentem Duszpasterstwa Turystycznego i Wczasowego w Archidiecezji wrocławskiej. 29 października 1993 został natomiast ustanowiony Dziekanem Dekanatu Polanica Zdrój i pełnił ten urząd do końca swojego życia.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Antoni Kopacz · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.