Okręt napędzały dwa nawrotne, 12-cylindrowe, dwusuwowe silniki wysokoprężne 40D, każdy o mocy nominalnej 1620 kW (2200 KM) przy 750 obr./min i maksymalnej 1840 kW (2500 KM) przy 760 obr./min, napędzające dwie stałe śruby. Maksymalna prędkość okrętu wynosiła 18,5 węzła. Zasięg wynosił 1000 Mm przy prędkości 16 węzłów. Energię elektryczną zapewniały cztery generatory główne produkcji zakładów z Andrychowa o mocy 52 kVA każdy, składające się z samowzbudnej prądnicy synchronicznej i silnika wysokoprężnego S324 o mocy 55 kW (75 KM) przy 1500 obr./min. W normalnych warunkach wykorzystywano trzy generatory, a czwarty pełnił funkcję awaryjnego. Autonomiczność okrętu wynosiła pięć dób.

Uzbrojenie artyleryjskie jednostki stanowił początkowo jeden podwójny zestaw armat automatycznych AK-230 kalibru 30 mm, umieszczony przed nadbudówką na osi symetrii okrętu i wyposażony w celownik elektromechaniczny Kołonka. Zestaw, z łącznym zapasem 1000 nabojów, zamontowano w 1967 roku. Ponadto na pokładzie głównym, po jednej na każdej burcie, znajdowały się dwie osiemnastolufowe wyrzutnie WM-18 niekierowanych pocisków rakietowych kalibru 140,4 mm, z łącznym zapasem 180 pocisków. Pocisk odłamkowo-burzący M14-OF miał długość 1,085 metra i masę 39,6 kg, jego prędkość początkowa wynosiła 400 m/s, a zasięg sięgał 9,8 km.