uzbecką tradycją epicką, opowieścią o Ałpamyszu, kirgiskim eposem Manas, cyklem oguskim znanym jako Księga Dede Korkuta oraz epiką ludów ugrofińskich, słowiańskich i germańskich. W badaniach porównawczych rozwijał podejście historyczno-typologiczne, zakładające możliwość powstawania podobnych form literackich i folklorystycznych w zbliżonych warunkach społeczno-kulturowych niezależnie od bezpośredniego zapożyczenia.
Urodził się w Petersburgu w rodzinie lekarza otolaryngologa, doktora medycyny. W 1920 r. poślubił Tatianę Nikołajewnę Jakowlewą.
Znaczenie w historii nauki W historiografii folklorystyki i literaturoznawstwa porównawczego dorobek Żyrmunskiego jest ujmowany jako jedna z najważniejszych kontynuacji historyczno-porównawczej tradycji Aleksandra Wiesiołowskiego, rozwinięta w kierunku badań historyczno-typologicznych. W badaniach nad dziejami rosyjskiego formalizmu zwraca się uwagę na jego pośrednią pozycję wobec tego nurtu: uczestniczył w środowisku, w którym formował się formalizm, współpracował z jego przedstawicielami i współtworzył rozwój nowoczesnej poetyki, lecz zachował własne, silniej historyczne i komparatystyczne stanowisko.