Threat hunting (pol. „polowanie na zagrożenia”) – proaktywna metoda wykrywania zagrożeń w bezpieczeństwie teleinformatycznym, polegająca na aktywnym przeszukiwaniu danych telemetrycznych organizacji w poszukiwaniu śladów działania napastnika, zamiast oczekiwania na alarm z systemów automatycznego wykrywania. Według definicji SANS Institute jest to ukierunkowane i iteracyjne podejście do wyszukiwania, identyfikowania i rozumienia przeciwników, którzy już znajdują się wewnątrz sieci organizacji.

Metoda opiera się na założeniu, że napastnik zdołał już przeniknąć do systemu (assume breach) i stanowi uzupełnienie klasycznych mechanizmów detekcji, które wykrywają wyłącznie zagrożenia odpowiadające znanym sygnaturom lub regułom. W opracowaniach dotyczących centrów operacji bezpieczeństwa (SOC) zalicza się je – obok informatyki śledczej, symulacji ataków i technologii zwodzenia – do zadań wyspecjalizowanych, wykraczających poza bieżącą obsługę zgłoszeń. W opracowaniu SANS polowanie zaliczono do obszaru aktywnej obrony w modelu Sliding Scale of Cyber Security, który wyróżnia ponadto architekturę, obronę bierną, rozpoznanie i działania ofensywne.