Proces nie daje się w pełni zautomatyzować – kluczowym wkładem człowieka jest sformułowanie hipotezy ukierunkowującej poszukiwania, choć samo ich prowadzenie w dużym stopniu opiera się na automatyzacji. W ujęciu opartym na hipotezach polowanie definiuje się jako proaktywny, prowadzony przez analityka proces poszukiwania w środowisku taktyk, technik i procedur (TTPs) napastnika.
Hipoteza Hipoteza jest sprawdzalnym przypuszczeniem analityka co do zagrożenia, które może występować w środowisku, i sposobu jego wykrycia – musi więc dotyczyć czegoś, co da się znaleźć w dostępnych danych. W opracowaniu SANS z 2016 roku Robert M. Lee i David Bianco wyróżniają trzy źródła hipotez, które mogą się ze sobą łączyć: informacje o zagrożeniach, świadomość sytuacyjną oraz wiedzę dziedzinową analityka.
Hipoteza oparta na świadomości sytuacyjnej wychodzi nie od zewnętrznych informacji o zagrożeniach, lecz od znajomości własnego środowiska: analityk musi rozumieć sieć, w której działa, i rozpoznawać istotne zmiany w jej stanie. Pozwala to skupić się na zasobach i informacjach najważniejszych dla organizacji – postępowanie określane jako analiza zasobów krytycznych (crown jewel analysis).