Cosimo Raimondi (wł. Cosma Raimondi, w polskiej literaturze także Kosma Raimondi; ur. ok. 1400 w Cremonie, zm. w 1435 lub 1436 w Awinionie) – włoski humanista i filozof renesansowy, zwolennik epikureizmu oraz nauczyciel retoryki. Był uczniem Gasparina Barzizzy i sporządził dla niego pierwszy odpis odnalezionego w 1421 rękopisu dzieł retorycznych Cycerona. Najważniejszym zachowanym utworem Raimondiego jest listowy traktat znany jako Defensio Epicuri, w którym bronił tezy Epikura, że najwyższym dobrem człowieka jest właściwie rozumiana przyjemność.
Dokładna data urodzenia Raimondiego nie jest znana. Przyjmuje się, że urodził się około 1400 w Cremonie. Jego matka wywodziła się ze szlacheckiej rodziny Oldinich, jednak rodzina Raimondiego nie była zamożna. Interesował się retoryką i poezją, a Cremonę opuścił w poszukiwaniu wykształcenia. W latach 20. XV wieku przebywał w Mediolanie, gdzie przez około rok uczył się u humanisty Gasparina Barzizzy. W 1421 biskup Gerardo Landriani odnalazł w katedrze w Lodi kodeks zawierający pełniejszy niż wcześniej znane rękopisy tekst dzieł retorycznych Cycerona. Barzizza otrzymał kodeks i zlecił Raimondiemu wykonanie pierwszego odpisu. Po nieudanych staraniach o stałe zatrudnienie w Italii Raimondi przeniósł się około 1430 do Awinionu. Na tamtejszym uniwersytecie nauczał retoryki na wydziale prawa.