Melchior Adamczyk (ur. 6 stycznia 1897 w Kamionce, zm. w 1941 w KL Auschwitz) – polski żołnierz Legionów Polskich, Polskiego Korpusu Posiłkowego i II Korpusu Polskiego w Rosji, następnie funkcjonariusz Policji Państwowej w stopniu posterunkowego. Uczestnik bitwy pod Kaniowem, podczas której dostał się do niewoli niemieckiej. Odznaczony Krzyżem Niepodległości. W 1941 został zamordowany w KL Auschwitz.
Urodził się 6 stycznia 1897 w Kamionce koło Lubartowa jako syn Wawrzyńca i Julianny. Do Legionów Polskich wstąpił 3 sierpnia 1915. Służył w 5. pułku piechoty I Brygady Legionów Polskich, a następnie w aparacie werbunkowym Departamentu Wojskowego Naczelnego Komitetu Narodowego. W 1917 figurował w Inspektoracie Werbunkowym do Wojska Polskiego w Łomży. Po kryzysie przysięgowym w lipcu 1917 przeszedł do Polskiego Korpusu Posiłkowego. Służył w batalionie uzupełniającym w Przemyślu, a następnie w 3. pułku piechoty. Po przejściu frontu pod Rarańczą w dniach 15–16 lutego 1918 służył w II Korpusie Polskim w Rosji. 11 maja 1918 uczestniczył w bitwie pod Kaniowem przeciw wojskom niemieckim i dostał się tam do niewoli. W II Rzeczypospolitej służył w Policji Państwowej. W 1931 posiadał stopień posterunkowego. Pełnił służbę m.in. w Klewaniu. Należał do Związku Legionistów Polskich.