Wykorzystanie zdjęcia Muchy do celów dokumentalnych spotyka się w niektórych kręgach z krytyką. Monika Flacke zauważa na przykład, że ponieważ fotografia została wykonana po wyzwoleniu obozu, nie można jej uznać za dokument zagłady i dlatego ma jedynie ograniczoną wartość dokumentacyjną. Ponieważ zdjęcie jest zazwyczaj wykorzystywane na wystawach i w książkach bez żadnego wyjaśnienia jego pochodzenia lub wzmianki o autorze, historyczne obrazy są bezkrytycznie produkowane i reprodukowane jedynie po to, by wywołać emocje i zaspokoić oczekiwania odbiorców.
Po wojnie fotografie zamówione przez Związek Radziecki początkowo nie były wykorzystywane w zachodnich mediach. Było to spowodowane narastającą zimną wojną. Sytuacja ta powoli zmieniła się pod koniec lat 50. XX wieku, kiedy zachodnioniemiecki wymiar sprawiedliwości zaczął ścigać nazistowskich zbrodniarzy. Zdjęcie Muchy zyskało szerokie uznanie w 1960 roku, kiedy pojawiło się wraz z fotografią chłopca z getta warszawskiego, która później stała się również symbolem Holokaustu, w książce niemieckiego pisarza Der gelbe Stern (Żółta gwiazda), jednym z pierwszych kompleksowych zbiorów zdjęć Holokaustu.