W 1571 opat lubiński zapłacił pobór ze wsi od 15,5 łana osiadłego, dwóch łanów sołeckich, karczmy dziedzicznej, wiatraka dziedzicznego, 4 zagrodników oraz 6 komorników. W 1580 miał miejsce pobór z Jerki od 14 łanów, dwóch łanów sołeckich, dwóch zagrodników, dwóch komorników.
Wieś duchowna, własność opata benedyktynów w Lubiniu pod koniec XVI wieku leżała w powiecie kościańskim województwa poznańskiego w Rzeczypospolitej Obojga Narodów. Wskutek II rozbioru Polski w 1793, miejscowość przeszła pod władanie Prus i jak cała Wielkopolska znalazła się w zaborze pruskimAtlas historyczny Polski. Wielkopolska w drugiej połowie XVI wieku. Część II. Komentarz. Indeksy, Warszawa 2017, s. 246..
Zabory Polski W okresie Wielkiego Księstwa Poznańskiego (1815–1848) miejscowość wzmiankowana jako Jerka należała do wsi większych w ówczesnym pruskim powiecie Kosten rejencji poznańskiej. Jerka stanowiła siedzibę majątku, którego właścicielem był wówczas (1846) rząd pruski w Berlinie (w Jerce znajdował się urząd pruski). W skład majątku Jerka wchodziło łącznie 15 wsi.