Pithecellobium dulce (Roxb.) Benth. – gatunek rośliny z podrodziny brezylkowych w rodzinie bobowatych. Naturalnie występuje w Ameryce, na obszarze od Meksyku do Peru i Gujany Francuskiej. Introdukowany do Afryki, Azji i Oceanii. Uprawiany oraz wykorzystywany spożywczo i medycznie.

Zasięg geograficzny Rodzimy zasięg tej rośliny ogranicza się do neotropików, obejmując Meksyk, całą Amerykę Centralną oraz północną część Ameryki Południowej, gdzie sięga od Kolumbii i Gujany przez Wenezuelę po Peru. Introdukowano ją w niemal w całej strefie międzyzwrotnikowej świata. Występuje w południowych Stanach Zjednoczonych (Teksas i Floryda), na Karaibach, w Afryce Subsaharyjskiej i na jej wschodnim wybrzeżu (od Senegalu po Zimbabwe, z enklawami w Egipcie i Dżibuti), na Półwyspie Arabskim, w Azji Południowej (od Pakistanu po Indochiny), na archipelagu Malajskim, Australazji (Nowa Gwinea, Nowa Kaledonia) oraz na licznych wyspach Pacyfiku – od Hawajów po Fidżi i Wyspy Marshalla.

Morfologia thumb|left|Pithecellobium dulce Pokrój Wiecznie zielony krzew lub drzewo, o wysokości 4–15 m. Gałęzie często zwisłe. Młode gałązki omszone, uzbrojone ciernistymi przylistkami o długości do 12 mm. Kora gładka, szara do brązowej.