Modele obiektywnego załamania zakładają natomiast, że standardowe równanie Schrödingera jest tylko przybliżeniem i wymaga uzupełnienia o spontaniczną, losową redukcję stanu. Przykładem jest model GRW (skrót od nazwisk twórców), zaproponowany przez , Alberta Riminiego i Tullia Webera, w którym załamania są rzadkie dla pojedynczych cząstek, ale skuteczne dla układów makroskopowych. Autorzy przyjęli częstość spontanicznej lokalizacji pojedynczej cząstki rzędu 10−16 s−1 oraz charakterystyczną długość lokalizacji funkcji falowej, rzędu 10−5 cm. Dla obiektu złożonego z cząstek częstość załamań rośnie proporcjonalnie do Właśnie dlatego dla pojedynczej cząstki spontaniczna lokalizacja jest skrajnie rzadka, a w ciele makroskopowym załamania zachodzą z bardzo dużą częstością.
Ciągłym odpowiednikiem GRW jest model ciągłej spontanicznej lokalizacji (CSL). W 1989 roku przedstawił ciągły stochastyczny model redukcji stanu, a kanoniczny model ciągłej spontanicznej lokalizacji sformułowali w 1990 roku Giancarlo Ghirardi, Philip Pearle i Alberto Rimini. W CSL skokowe załamania modelu GRW zastępuje się ciągłą ewolucją stochastyczną.
Do tej rodziny zalicza się także model Diósiego-Penrose’a, wiążący redukcję stanu z grawitacją. Podobny mechanizm zaproponował najpierw Lajos Diósi w latach 1984–1989. Niezależnie od niego zbliżoną koncepcję przedstawił w 1996 roku Roger Penrose.