W dokumencie wydanym 30 sierpnia założono budowę zespołu trzech, oddzielnych budynków. Gmach główny miał pomieścić m.in. sale wykładowe i rysunkowe, sale na zbiory muzealne wszelkiego rodzaju, kancelarię, pomieszczenia dyrekcji oraz mieszkanie dla dyrektora. W drugim budynku zaplanowano laboratoria chemiczne z pracowniami specjalnych gałęzi chemiczno-technologicznych. W trzecim budynku umiejscowione miały być warsztaty mechaniczne wraz z maszyną parową i kotłownią. Łączny koszt planowanej inwestycji szacowano wówczas na około 350 000 koron.
Po uzyskaniu decyzji władz państwowych o realizacji nowej siedziby, dyrekcja Szkoły podjęła starania o uzyskanie od władz miasta gruntu z przeznaczeniem na budowę gmachów. 11 marca 1894 roku grupa jedenastu radnych miejskich, wśród których był dyrektor Szkoły, Jan Rotter, wystąpiła z wnioskiem o odstąpienie rządowi przez gminę nieodpłatnie terenu o powierzchni 4000 sążni kwadratowych, co odpowiadało 11960 m², zlokalizowanego wzdłuż ówczesnej ulicy Żabiej. Były to grunty położone podówczas na zachodnich rubieżach miasta, w pobliżu linii tzw. kolei cyrkumwalacyjnej. Obszary te znajdowały się wcześniej we władaniu armii i wchodziły w skład umocnień Twierdzy Kraków, a następnie zostały odkupione przez gminę.