Ruina i badania archeologiczne Po zniszczeniu w XVII wieku zabudowania stopniowo popadały w ruinę. Część kamienia z murów była wykorzystywana przez miejscową ludność jako materiał budowlany. W XIX wieku ruiny, dzięki efektownemu położeniu na skalistym wzgórzu, stały się przedmiotem zainteresowania artystów. Jedno z najstarszych zachowanych przedstawień zamku wykonał w 1854 roku węgierski malarz Antal Ligeti.
Pierwsze prace zabezpieczające przeprowadzono w latach 1934–1936 na koszt rodziny Károlyi według projektu architekta Gézy Luxa. Dotyczyły one przede wszystkim zagrożonych zawaleniem reliktów zamku.
Badania archeologiczne na terenie warowni prowadzono od lat 70. XX wieku. W pracach uczestniczyli m.in. István Feld i Juan Cabello, a od 1990 roku szeroko zakrojone badania prowadził archeolog Zoltán Simon przy współpracy architekta Pétera Oltaia.
Wieloletnie wykopaliska pozwoliły rozpoznać fazy rozwoju zamku, układ pomieszczeń mieszkalnych i gospodarczych oraz formę późnogotyckiej kaplicy. Odkryte detale architektoniczne, źródła pisane, dawne inwentarze i historyczne przedstawienia zamku stały się następnie podstawą projektów jego rekonstrukcji.