Żaden samolot wykorzystujący technologię stealth nie jest całkowicie niewidoczny dla radarów. Celem konstrukcji jest przede wszystkim zmniejszenie odległości, z której statek powietrzny może zostać wykryty, sklasyfikowany, śledzony i zwalczany przez systemy radiolokacyjne oraz uzbrojenie naprowadzane radarowo. Osiąga się to przez połączenie pasywnych cech konstrukcyjnych określanych jako low observable (LO), odpowiedniego kształtu płatowca, materiałów pochłaniających promieniowanie elektromagnetyczne oraz ograniczenia emisji własnych samolotu.
Ograniczenie wykrywalności nie dotyczy wyłącznie radaru. Projektanci mogą również zmniejszać sygnaturę termiczną, emisję akustyczną oraz widoczność optyczną samolotu. Do środków umożliwiających wykrywanie takich statków powietrznych należą m.in. systemy , radary pracujące na falach o większej długości oraz systemy i .
Nie każdy samolot, w którym zastosowano rozwiązania zmniejszające skuteczną powierzchnię odbicia, jest projektowany jako konstrukcja o pełnej charakterystyce low observable. Przykładem jest KAI KF-21 Boramae, którego płatowiec wykorzystuje m.in.