W liściach Hippomane mancinella obecne są polifenole (zwłaszcza kwas elagowy i jego etery mono-, di- i trimetylowe, , hippomanina A i B), , estry forbolu, mancynelina, eter 2,4-dimetylochloroacetofenonowy, i . W soku mlecznym H. mancinella obecne są estry diterpenowe, żywica, olejek eteryczny i skrobia. Według starszych badań owoce zawierają ok. 0,02% fizostygminy i olejek przeczyszczający. W badaniach z 2019 roku stwierdzono, że choć u pacjentów po spożyciu owoców obserwowano zaburzenia sercowo-naczyniowe, to przeprowadzona analiza toksykologiczna nie potwierdziła obecności w nich fizostygminy.
Znanymi lokalnie tradycyjnymi odtrutkami są: napar z liści , napar z liści i kwiatów oraz wywar z nasion .
Najskuteczniejszym dostępnym sposobem leczenia ostrego stanu po kontakcie skóry z sokiem Hippomane mancinella jest obfite spłukanie wodą z mydłem lub wodą morską, jeśli woda słodka jest niedostępna. Nie jest znane antidotum na zatrucie.
Nazewnictwo Etymologia nazwy naukowej Nazwa naukowa rodzaju pochodzi od greckiego słowa hippomanes (końska ruja, koński szał), którym Teofrast z Eresos określił bielunia dziędzierzawę, znanego z powodowania szału u koni.