Według , pochodzącego z okresu traktatu poświęconego kotom, istnieje dziewięć ras czarnych kotów.
Czarny kot w polskim folklorze W polskiej tradycji ludowej przesąd dotyczący czarnego kota ukształtował się na przełomie średniowiecza i nowożytności, stając się trwałym elementem słowiańsko-chrześcijańskiego synkretyzmu. Dawne, przedchrześcijańskie wierzenia w duchy opiekuńcze domostwa oraz ludowa demonologia nałożyły się w tym okresie na napływające z Zachodu instrukcje inkwizycyjne i procesy o czary.
Przebiegnięcie drogi przez czarnego kota ze strony lewej na prawą uznawano za zły zwiastun. Wynikało to z tradycyjnej symboliki przestrzeni: strona lewa kojarzona była z fałszem, nieczystymi intencjami oraz sferą zarezerwowaną dla diabła i demonów, natomiast prawa oznaczała prawość i boskie błogosławieństwo. Wierzono, że zwierzę przecinające ścieżkę człowieka w ten sposób tworzy magiczną barierę, niosąc ze sobą negatywną energię i blokując pomyślność zamierzonych działań.
Czarny kot bywał w społecznościach wiejskich zwiastunem nieszczęść o konkretnym wymiarze materialnym i zdrowotnym, takich jak nagła choroba w rodzinie, pożar gospodarstwa, padnięcie inwentarza czy nieurodzaj na polu.