Do znakowania wykorzystywano metalowe stemple schłodzone w ciekłym azocie.
Metoda ta miała znaczenie praktyczne dla prowadzenia obserwacji nad poszczególnymi osobnikami i populacjami bobrów.
Program aktywnej ochrony bobra europejskiego w Polsce Geneza programu Po II wojnie światowej populacja bobra europejskiego w Polsce była bardzo nieliczna. Według współczesnych opracowań przyrodniczych pod koniec lat 50. XX wieku liczebność populacji wynosiła około 130 osobników, a zasięg występowania ograniczał się przede wszystkim do północno-wschodniej Polski.
W latach 1948–1949 sprowadzono do Polski łącznie 26 bobrów z okolic Woroneża. Część z nich wypuszczono, a część wykorzystano do hodowli w ośrodku w Oliwie. W 1958 roku bobry z Oliwy przeniesiono do Stacji Doświadczalnej PAN w Popielnie.
W tym okresie rozpoczęły się również działania zmierzające do zwiększenia liczebności bobra poprzez ochronę istniejących stanowisk i przesiedlenia. Naturalny zasięg gatunku rozszerzał się ponadto w kierunku Polski z obszarów dzisiejszej Litwy i Białorusi.
Program z 1974 roku Przełomowym etapem odbudowy populacji był opracowany przez Wirgiliusza Żurowskiego program aktywnej ochrony bobra europejskiego.