W 1936 został w Quedlinburgu. Sprawował tę funkcję do 1939, gdy objął urząd burmistrza Piły. W czerwcu 1942, Erich Temp został powołany do wojska, a Ministerstwo Spraw Wewnętrznych Rzeszy na jego miejsce skierowało Ernsta. mały|Walther Ernst (w mundurze SA-Sturmbannführera) z generałem Güntherem von Kluge (1943)Ernst otrzymał nominację bez decydującego głosu gauleitera Alberta Förstera. Od sierpnia 1944 rozpoczął mobilizację wszystkich zdrowych mężczyzn pochodzenia niemieckiego do Volksstrumu i Wermachtu. mały|Walther Ernst (drugi z prawej) na otwarciu wystawy Bromberger Kunstschau (1943)
21 stycznia 1945 zaobserwowano na szosach między Bydgoszczą i Inowrocławiem pojedyncze radzieckie czołgi. Ernst zauważył, że ulice miasta opustoszały i zniknęły patrole policji. Zaczął obawiać się powstania ze strony polskich mieszkańców miasta. Wieczorem, w siedzibie NSDAP na Nowym Rynku brał udział w telekonferencji z gauleiterem Försterem, który jednak zlecił im jedynie przeprowadzenie zbiórki ciepłej odzieży dla Wermachtu, nie dając jednocześnie żadnych szczegółowych wytycznych co do strategii obrony. Po rozmowie zapadła decyzja o ewakuowaniu władz niemieckich. 22 stycznia Ernst zdecydował o wysadzeniu magazynów amunicji na Osowej Górze. Próbował także uruchomić sklepy, przed którymi zaczęły gromadzić się kolejki.