Mason odrzucała ten sztuczny podział, uważając, że od samego początku dzieci należy traktować jako pełnoprawne osoby i karmić je żywymi ideami w ich naturalnym środowisku. Gramatyka i pisanie: W edukacji klasycznej kompozycja (nauka tworzenia wypowiedzi pisemnych) oraz formalna gramatyka są wprowadzane wcześnie jako odrębne przedmioty. Mason opierała się na nauce ustnej narracji, przechodząc z czasem do narracji pisemnej, a osobną naukę kompozycji wprowadzano dopiero w starszych klasach. Lekcje gramatyki zaczynała od analizy całych zdań, a nie od części mowy. Rola nauczyciela i objaśnianie wiedzy: Edukacja klasyczna w większym stopniu dopuszcza parafrazowanie, trawienie i objaśnianie informacji przez rodzica lub nauczyciela. Mason preferowała bezpośredni kontakt dziecka ze źródłowym tekstem. Nauka na pamięć: Wersja edukacji klasycznej oparta na teorii Dorothy L. Sayers silnie polega na zapamiętywaniu pamięciowym (mechanicznym) w najmłodszych latach. Uczniowie Mason zapamiętywali poezję, pieśni i fragmenty Pisma Świętego, jednak autorka nie ceniła uczenia się na pamięć dla samego zapamiętywania – uważała, że dzieci należy karmić wartościowymi myślami („pokarmem dla umysłu”, ang.