żołnierze kalifa Jazida, recytują swój tekst często podnosząc głos (wręcz wrzeszcząc), ich mimika i gestykulacja jest bardziej wyrazista lub nawet celowo przerysowana, a ubrani są w czerwień, symbolizującą okrucieństwo i przelaną krew. Tradycyjnie aktorzy trzymają w rękach luźne arkusze papieru, co ma podkreślać, iż są tylko nośnikami roli i nie przyjmują osobowości odgrywanej postaci – na ogół znają na pamięć wszystkie swoje kwestie.

Aktorów otacza zwyczajowo ubrana na czarno publika, która żywo angażuje się emocjonalnie w wydarzenia, które odbywają się na scenie. W reakcji na wydarzenia na scenie charakterystyczne są okrzyki, płacze, lamenty czy przekleństwa rzucane w stronę aktorów. W przeszłości dochodziło do prób linczu na aktorach odgrywających negatywne role.

Każde przedstawienie łączy w sobie elementy muzyki, pieśni, poezji i ruchu. mały|Tazije w czasie festiwalu sztuki w Sziraz w 1977 roku Teksty wygłaszane przez aktorów należą do tradycji – publicznej lamentacji. Niegdyś opierały się na recytowaniu lub intonowaniu Ogrodu Męczenników (Rouzat-osz-szohada) (zm. 1504), obecnie zwyczaj ten zaniknął. Nadzór nad całym przedstawieniem pełni reżyser.