Od 1548 roku opat Thomas Carlin próbował reaktywować klasztor, lecz po jego śmierci w 1552 roku nowym opatem został Ott Leonhard Hofseß, który przeszedł na protestantyzm. Świątynię przekształcono wówczas w luterański kościół farny. Ponowną próbę reaktywacji klasztoru podjęto podczas wojny trzydziestoletniej (1618–1648), lecz uniemożliwił ją pokój westfalski.
Kościół przebudowano w XIX wieku w stylu neogotyckim. Wnętrze odrestaurowano w latach 1973–1975, a w 2020 roku wyremontowano elewacje.
Architektura i wyposażenie Świątynia gotycka, trójnawowa, o układzie bazylikowym. Transept kościoła wznosi się w zachodniej części świątyni. Do prezbiterium dostawione są dwie wieże pochodzące z poprzedniej, romańskiej budowli. Wnętrze zdobi m.in. późnogotycki ołtarz i cenotaf cesarza Ludwika I Pobożnego. Neogotycka ambona pochodzi z czasów XIX-wiecznej przebudowy. 52-głosowe organy wykonało w latach 2018–2019 przedsiębiorstwo z Leonbergu, do ich budowy użyto piszczałek z poprzedniego instrumentu z 1977 roku. Inauguracja organów miała miejsce w Niedzielę Wielkanocną 21 kwietnia 2019.
Galeria
Przypisy
Kategoria:Powiat Rems-Murr Kategoria:Kościoły w Badenii-Wirtembergii Kategoria:Świątynie luterańskie w Niemczech Kategoria:Dawne klasztory benedyktyńskie Kategoria:Klasztory benedyktyńskie w Niemczech Kategoria:Zabytkowe kościoły w Niemczech Kategoria:Architektura gotyku w Niemczech