Zapełnienie wiązki (ang. beam filling) określa, jaka część oświetlanej przez radar objętości lub powierzchni jest rzeczywiście zajęta przez obiekty rozpraszające.

Jeżeli cel znajduje się blisko powierzchni Ziemi, cel i powierzchnia mogą znajdować się w tej samej komórce rozróżnialności odległościowej. Wielkość odbieranych zakłóceń zależy wówczas częściowo od tego, jaka część obszaru objętego wiązką radarową przecina powierzchnię.

Typowym przypadkiem jest sytuacja, w której wiązka pada na powierzchnię pod niewielkim kątem i tylko część powierzchni znajdującej się w obrębie wiązki uczestniczy w tworzeniu zakłóceń biernych na danej odległości. Przy innych geometriach obserwacji radar może oświetlać znacznie większą powierzchnię.

Istotnym problemem przy modelowaniu zakłóceń powierzchniowych jest fakt, że współczynnika rozpraszania wstecznego na ogół nie można dokładnie wyznaczyć wyłącznie teoretycznie i konieczne są pomiary. Wyniki uzyskane dla jednego rodzaju terenu, częstotliwości radaru, kąta ślizgowego, warunków atmosferycznych lub lokalizacji nie muszą być bezpośrednio stosowalne w innych warunkach.