Z dniem 10 lipca 1930 został przeniesiony do 73 pułku piechoty w Katowicach na stanowisko dowódcy 6 kompanii II batalionu detaszowanego w Oświęcimiu. W tym czasie obowiazki służbowe łączył z działalnością społeczną jako członek zarządu Polskiego Białego Krzyża oraz członek Ligi Obrony Powietrznej i Przeciwgazowej i Ligi Morskiej i Kolonialnej. W latach 1936–1939 pełnił służbę na stanowisku komendanta Podokręgu Śląsk Związku Strzeleckiego, podporządkowanego kierownikowi Rejonu Wychowania Fizycznego i Przysposobienia Wojskowego 23 Dywizji Piechoty (na tym stanowisku przysługiwał mu stopień oficera Związku Strzeleckiego „podokręgowy”). W międzyczasie został awansowany na stopień majora ze starszeństwem z 19 marca 1937 i 2. lokatą w korpusie oficerów administracji. W trzeciej dekadzie sierpnia 1939, w czasie mobilizacji alarmowej, został przydzielony do Kwatery Głównej 3 Brygady Górskiej Strzelców na stanowisko kwatermistrza. Na tym stanowisku walczył w kampanii wrześniowej.
Zmarł 15 maja 1952 w Krakowie, „po długiej a ciężkiej chorobie”, i został pochowany na Cmentarzu Rakowickim (kwatera LXIII, rząd płd., miejsce 5).