David Crone z AllMusic pochwalił eksperymentalne podejście do muzyki, stwierdzając, że „ta nonkonformistyczna podstawa nie ogranicza się jedynie do brzmienia albumu, lecz stanowi jego nadrzędny etos”, oraz zauważył, że „teksty RMa oscylują między ideami postrzegania i odkrywania”. Crone napisał również: „Right Place, Wrong Person jest przede wszystkim płytą o samoakceptacji, ale jest to rodzaj samoakceptacji, który spotyka się znacznie rzadziej, pełen energii, dynamiczny, a nawet chaotyczny; stanowi odzwierciedlenie nieuporządkowanej natury własnego „ja”, nigdy nie uciekając się do ogólnikowych, afirmacyjnych banałów. Spośród wszystkich lekcji, jakie Namjoon wyciąga, pozostawia nam jedną kluczową prawdę: podobnie jak sam album, życie jest piękne właśnie dzięki swojej niedoskonałości, a nie pomimo niej”.
Jiye Kim z Teen Vogue napisała: „RM u progu trzydziestki wypełnił zarówno warstwę wizualną, jak i muzyczną dysonansową energią, płynnie przechodząc między zmieniającymi się gatunkami i rytmami na przestrzeni zwartego, 35-minutowego albumu złożonego z 11 utworów... (album) dobitnie sięga po uniwersalny lęk człowieka przed własną wrodzoną „niewłaściwością” oraz cykliczną drogę prowadzącą przez gniew, rozczarowanie, wyczerpanie i odrodzenie”.