Początki projektu sięgają lat 90. XX wieku, gdy po rozpadzie ZSRR zachodnie koncerny naftowe zaczęły zabiegać o dostęp do zasobów ropy i gazu w Azji Środkowej, a Turkmenistan szukał nowych rynków zbytu w miejsce dotychczasowego odbiorcy, Rosji. W 1996 roku amerykański koncern zawiązał konsorcjum , które rywalizowało z argentyńską o zgodę władz afgańskich na budowę gazociągu przez Afganistan. W styczniu 1998 roku talibowie podpisali porozumienie zezwalające na realizację projektu, jednak po zamachach na ambasady amerykańskie w Kenii i Tanzanii inwestorzy wycofali się z przedsięwzięcia i w grudniu 1998 roku Unocal wystąpił z konsorcjum.
Projekt odżył 27 grudnia 2002 roku porozumieniem ramowym Turkmenistanu, Afganistanu i Pakistanu, popartym w 2005 roku pomyślnym studium wykonalności sporządzonym dla Azjatyckiego Banku Rozwoju przez brytyjską firmę . Realizacji sprzyjało poparcie Stanów Zjednoczonych, którym zależało na eksporcie energii z Azji Środkowej z pominięciem tras rosyjskich, jednak prace stanęły z powodu niestabilności afgańskiego odcinka, częściowo kontrolowanego przez talibów. W 2008 roku cztery państwa podpisały ramowe porozumienie gazowe, a w grudniu 2010 roku porozumienie międzyrządowe.