Znikał przy niej paradoks Olbersa, czyli trudność z wyjaśnieniem ciemności nocnego nieba, i to bez zakładania granicy przestrzeni ani ograniczonego wieku Wszechświata. Zöllner przypuszczał ponadto, że zakrzywiona przestrzeń jest dynamicznie czynna i sama wyznacza prawa przyrody. Przy niezerowej krzywiźnie trzeba by na przykład zmienić prawo bezwładności, bo swobodna cząstka poruszałaby się po linii geodezyjnej (najprostszej drodze w zakrzywionej przestrzeni), która w przestrzeni o dodatniej krzywiźnie wraca do punktu wyjścia. Ten sam wątek – związek krzywizny przestrzeni z prawami przyrody – niezależnie od Zöllnera rozwinął William Kingdon Clifford.
Rozdział zauważyło niewielu czytelników. Ich uwagę przykuły zawarte w tej samej książce osobiste ataki Zöllnera, m.in. na Williama Thomsona i Hermanna von Helmholtza, a nie jej treść naukowa. Krytycznie odpowiedzieli na ten rozdział niemieccy filozofowie, fizycy i astronomowie zaś albo go nie znali, albo pomijali. Gdy w 1900 Karl Schwarzschild badał możliwość zakrzywienia przestrzeni kosmicznej, nie wiedział o swoim lipskim poprzedniku. Zdaniem historyka nauki Helgego Kragha to właśnie ta część książki zapewnia jej miejsce w dziejach myśli kosmologicznej.