W liście z 29 czerwca 1771 roku Blackburne zaproponowała szwedzkiemu botanikowi i zoologowi Karolowi Linneuszowi, że prześle mu „kilka ptaków i owadów” zebranych przez jej brata Ashtona w okolicach Nowego Jorku. Linneusz podziękował jej w napisanej po łacinie odpowiedzi z 28 lipca 1771 roku i obiecał nazwać jej imieniem nowy gatunek, jeśli przekaże mu nieznany okaz. Wspomniał w niej też, że zna „trzy damy zajmujące się botaniką”, a jedną z nich jest, o ile się nie myli, ta, która w 1769 roku wygrała w oksfordzkim ogrodzie botanicznym spór o Geranium z tamtejszym botanikiem. W odpowiedzi Blackburne wysłała „małe pudełko zawierające kilka ptaków i owadów”. Odpisując 14 października 1771 roku, Blackburne potwierdziła, że była wówczas w Oksfordzie i dobrze pamięta ten epizod: obecny przy nim cudzoziemiec zdziwił się, że dama zna się na roślinach, a stroną sporu był ogrodnik, „wielki dureń”. Nie napisała wprost, czy to ona z nim polemizowała. Zdaniem Wystracha jej sformułowania na to wskazują, a poszukiwania w bibliotece szkoły botanicznej Uniwersytetu Oksfordzkiego nie przyniosły śladu tego spotkania. W tym samym liście Blackburne napisała, że łaciny uczyła się sama, aby móc studiować , któremu poświęcała wolne godziny przez poprzednie cztery czy pięć lat.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Anna Blackburne · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.