Galicji za rok 1932 [dostęp 2026-09-05]..

Po wybuchu II wojny światowej uczestniczył w kampanii wrześniowej, dostał się do niemieckiej niewoli, z której zbiegł i wrócił do Krakowa. Do listopada 1939 r. pracował jako ordynator kliniki chorób wewnętrznych w szpitalu św. Łazarza. Przedostał się przez Węgry i Rumunię do Francji, gdzie przebywał w obozie Coëtquidan, w Bretanii. W czerwcu 1940 r., po kapitulacji Francji, wraz z oddziałem Polskich Sił Zbrojnych przedostał się do Wielkiej Brytanii. Do sierpnia 1942 r. stacjonował w Szkocji. Został lekarzem naczelnym Ministerstwa Pracy i Opieki Społecznej Rządu Polskiego w Londynie na Afrykę Wschodnią w Nairobi (1942–1945).

We wrześniu 1945 r. powrócił do Polski, objął swe przedwojenne stanowisko w Śląskim Szpitalu w Cieszynie. W 1947 r. Ministerstwo Zdrowia przeniosło go do Akademii Lekarskiej w Gdańsku (od 1950 r. AMG), gdzie był zatrudniony do przejścia na emeryturę w roku 1972, w 1947 r. w Instytucie Medycyny Morskiej i Tropikalnej, od 1948 r. jako kierownik Kliniki i Katedry Chorób Zakaźnych, od 1951 r. profesor tytularny, od 1958 r. profesor zwyczajny. W latach 1951–1953 pełnił funkcję dziekana Wydziału Lekarskiego, w latach 1956–1959 był prorektorem AMG.