Zachowane przekazy pozwalają jednak rozróżnić ich funkcje: oficyna Prażmowskich pełniła przede wszystkim funkcję mieszkalną, a pomieszczenie modlitewne znajdowało się w oficynie Sarbiewskich.
Po zakończeniu działalności pijarów oratorium utraciło funkcję sakralną, a zabudowania zaczęto wykorzystywać do celów świeckich.
Dalsze losy oficyn Dawne zabudowania popijarskie były później wynajmowane i wielokrotnie zmieniały użytkowników. W 1819 roku zostały nabyte przez miasto i po przebudowie przeznaczone na szpital wojskowy oraz kwatery dla lekarzy W drugiej połowie XIX wieku przeszły w ręce prywatne. W 1870 roku ich właścicielem został Ignacy Jaworski, a w 1915 roku nieruchomość nabyło Towarzystwo Muzeum Lubelskiego. Po pracach remontowych prowadzonych w latach 1916–1921 w oficynach umieszczono część zbiorów Muzeum Lubelskiego.
W latach 1935–1939 pomiędzy dawnymi oficynami powstał nowy gmach przeznaczony dla lubelskich instytucji kulturalnych. Budynek zaprojektował Stanisław Łukasiewicz. W 1939 roku przeniesiono tam również Bibliotekę im. Hieronima Łopacińskiego. 9 września 1939 roku, podczas niemieckiego bombardowania Lublina, oficyna Sarbiewskich została poważnie uszkodzona.