Offshore balancing – koncepcja strategiczna z realistycznych podejść do bezpieczeństwa międzynarodowego: strategia, w której mocarstwo zapobiega wyłonieniu się rywalnego hegemona regionalnego, opierając się najpierw na mocarstwach lokalnych i angażując własne wojska lądowe dopiero po załamaniu się równowagi sił.
W wydaniu amerykańskim oznacza rezygnację z budowy liberalnego porządku światowego na rzecz dominacji na półkuli zachodniej i przeciwdziałania potencjalnym hegemonom w Europie, Azji Północno-Wschodniej i Zatoce Perskiej. John Mearsheimer i Stephen Walt przedstawiają ją jako alternatywę dla dominującej po 1945 roku „liberalnej hegemonii”, nie zaś jako powrót do izolacjonizmu. Krytycy, wśród nich Hal Brands, uważają jednak, że strategia ta obiecuje więcej, niż jest w stanie dostarczyć.
Charakterystyka Autorstwo terminu przypisuje sobie , który wprowadził go w artykule z 1997 roku na łamach czasopisma „International Security”. Wśród jego zwolenników w naukach o stosunkach międzynarodowych Hal Brands wymienia Stephena Walta, Johna Mearsheimera, Barry’ego Posena i Layne’a, a w przypisach do swojej monografii także Roberta Pape’a.