Z aresztu został zwolniony w 1940 po podpisaniu oświadczenia, że nie będzie występował przeciwko III Rzeszy. Po zwolnieniu nie otrzymał zgody na pracę w charakterze duchownego i wyjechał do Warszawy, gdzie nawiązał pierwsze kontakty w konspiracją. W Warszawie pracował w Gimnazjum im. Anny Wazówny oraz wyręczał w części czynności duszpasterskich ks. Augusta Lotha. Pod koniec 1941 wyjechał do Puław, gdzie podjął pracę w spółdzielni rolniczo-handlowej. Od 1943 działał w konspiracji akowskiej pod pseudonimem „Kapucyn”. Od 1944 do końca wojny pracował jako tłumacz do posterunku żandarmerii w Tczowie.
Po zakończeniu działań wojennych powrócił do Łodzi, gdzie kontynuował pracę duszpasterską jako wikariusz tamtejszej parafii Kościoła Ewangelicko-Augsburskiego, jednocześnie obsługując parafie w Turku i Kaliszu. Brał udział w odbudowywaniu i restytuowaniu zniszczonych parafii ewangelickich, w tym między innymi w Radogoszczy, Zgierzu, Ozorkowie i Łęczycy.