Współpraca z Darricarère zaowocowała osiągnięciem przez Matisse’a szczytu fascynacji motywem odaliski w obrazie w 1926.
Darricarère, wprawna skrzypaczka – grywająca w duecie z samym Matisse’em – planowała rozpocząć karierę muzyczną koncertem w Nicei, jednak paraliżująca trema skutecznie ją do tego zniechęciła. Mimo że występ w Nicei został przyjęty niezwykle entuzjastycznie, artystka postanowiła, że nigdy więcej nie wyjdzie na scenę. Matisse, który podczas współpracy z Henriette dbał o to, by mogła kontynuować naukę gry i tańca, postanowił pomóc jej w realizacji pragnienia zdobycia alternatywnego zawodu i zaczął uczyć ją malarstwa. Lekcje te zostały uwiecznione na obrazach oraz , oba z 1924. Darricarère z powodzeniem zgłosiła własne prace na paryski Salon Niezależnych (), gdzie jeden z jej obrazów został natychmiast zakupiony.
W obawie przed utratą wzroku Matisse zainteresował się grą na skrzypcach, traktując ją jako swego rodzaju zabezpieczenie zawodowe.