Konstanty Józef Kośmiński, także Lubicz-Kośmiński (ur. 19 listopada 1892 w Warszawie, zm. 9 maja 1946) – major piechoty Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Życiorys Urodził się 19 listopada 1892 w Warszawie jako syn Lubomiła Romana (ok. 1856–1924) i Kazimiery z Czerwińskich (ok. 1867–1935). Po ukończeniu w rodzinnym mieście Szkoły Handlowej Rontalera wyjechał do Belgii, gdzie przez trzy lata studiował na Politechnice w Verviers. W czasie studiów, w latach 1912–1914, należał do Polskich Drużyn Strzeleckich.

W czasie I wojny światowej (od 2 sierpnia 1914 do lutego 1918) walczył jako ochotnik w armii belgijskiej. 11 lutego 1918 wstąpił do Armii Polskiej we Francji. Służył w 3 pułku strzelców polskich, późniejszym 45 pułku piechoty na stanowisku oficera łącznikowego i wywiadowczego. Wyróżnił się w czasie walk pułku w Wogezach od sierpnia do października 1918. 19 maja 1922 generał podporucznik Leon Pachucki, były dowódca 3 pułku strzelców polskich, sporządził wniosek na jego odznaczenie Orderem Virtuti Militari. W 1919, po powrocie do kraju, pełnił funkcję oficera sztabu Dowództwa Piechoty Dywizyjnej 1 Dywizji Strzelców Polskich, późniejszej 13 Dywizji Piechoty, a następnie dowodził kompanią 45 pp.