Od 1926 roku żonaty z Marią Ostrowską, miał córkę, Bożenę (ur. 1934). W 1933 roku ukończył gimnazjum w Brześciu. W 1935 roku podjął pracę w Polskich Kolejach Państwowych, odbył praktykę na stacji Wejherowo, a następnie został mianowany dyżurnym ruchu w Redzie. 19 kwietnia 1937 roku objął stanowisko zawiadowcy stacji kolejowej na terenie Wojskowej Składnicy Tranzytowej na Westerplatte, jednocześnie został również awansowany do stopnia starszego sierżanta rezerwy. Mieszkał wraz z rodziną w Nowym Porcie, był działaczem Gminy Polskiej w WMG, Związku Polaków, Rodziny Kolejowej, Ligi Morskiej i Kolonialnej, Ligi Obrony Powietrznej i Przeciwgazowej oraz Przysposobienia Wojskowego i Kolejowego Przysposobienia Wojskowego.
W sierpniu 1939 roku został zmobilizowany w składzie załogi Wojskowej Składnicy Tranzytowej. Noc z 31 sierpnia na 1 września 1939 roku spędził w służbowym mieszkaniu na stacji kolejowej. O poranku 1 września po zakończonym ostrzale artyleryjskim półwyspu wybiegł z budynku stacyjnego i został postrzelony przez niemieckiego żołnierza. Według relacji jednego z niemieckich uczestników ataku zabrano go do Szańca Mewiego, a następnie odwieziono do szpitala, gdzie zmarł w wyniku odniesionych ran. Prawdopodobnie został pochowany jako N.N. na Cmentarzu na Zaspie.