W latach 30. XX wieku parafia była jednym z bastionów Narodowosocjalistycznej Niemieckiej Partii Robotników, a jej dwóch pastorów należało do ruchu Niemieckich Chrześcijan. Świątynia spłonęła podczas nalotu na Osnabrück 25 marca 1945 roku. W 1946 roku rozpoczęto odbudowę, a jej ponownej konsekracji dokonał w grudniu 1950 roku bp . W 1961 roku elewacje pokryto nowym tynkiem. Wnętrze kościoła wyremontowano w latach 1990–1992. Plebanię z ok. 1600 roku rozbudowano w latach 2001–2002, przekształcając ją w dom parafialny Steinwerk St. Katharinen.
Architektura i wyposażenie mały|293x293px|Wnętrze Świątynia gotycka, trójnawowa, o układzie halowym, z pięcioboczną absydą. Wieża kościelna ma wysokość 103 m, co czyni ją najwyższą w mieście. Jej pokryty miedzią neogotycki hełm wieńczy kula, krzyż i kogut. Od północnego wschodu do bryły kościoła dostawiona jest zakrystia. Nad północnym portalem znajduje się figura św. Katarzyny, wykonana około 1880 roku przez Heinricha Seelinga. Nad południowym portalem umieszczono inskrypcję: Der Herr behüte Deinen Eingang und Ausgang – Pan będzie czuwał nad Twoim przyjściem i odejściem. Kościół doświetlają trójdzielne, ostrołukowe okna z maswerkami, wnętrze przykrywają sklepienia krzyżowo-żebrowe.