John Sheffield, 1. książę Buckingham i Normanby (ur. 7 kwietnia 1648, zm. 24 lutego 1721 w Londynie) – angielski arystokrata, polityk torysowski, wojskowy i poeta okresu Restauracji oraz panowania królowej Anny.
Życiorys Był jedynym synem Edmunda Sheffielda, 2. hrabiego Mulgrave, oraz Elizabeth Cranfield. Po śmierci ojca w 1658 roku odziedziczył tytuł 3. hrabiego Mulgrave (Earl of Mulgrave). Kształcił się początkowo pod okiem prywatnego nauczyciela, po czym z własnej inicjatywy kontynuował samodzielne studia humanistyczne, ucząc się języków nowożytnych i klasycznych.
W młodości brał udział w działaniach militarnych marynarki podczas wojen angielsko-holenderskich (walczył m.in. w bitwie pod Solebay w 1672 roku). W 1674 roku został odznaczony Orderem Podwiązki, a w 1680 roku objął dowództwo nad ekspedycją mającą na celu odsiecz Tangieru.
Za panowania Jakuba II pełnił urząd lorda szambelana (Lord Chamberlain) i zasiadał w Tajnej Radzie, pozostając lojalnym wobec korony, mimo że sam nie przeszedł na katolicyzm. Po chwalebnej rewolucji (1688) początkowo znajdował się w opozycji, lecz w 1694 roku pojednał się z Wilhelmem III i został mianowany markizem Normanby.