mały|Ajatollah Ruhollah Chomejni – twórca współczesnej interpretacji pojęcia welajat-e faghih i pierwszy najwyższy przywódca Iranu Welajat-e faghih – koncepcja religijno-polityczna w islamie szyickim uzasadniająca władzę duchownych nad państwem (rządy uczonych prawników) i stanowiąca podstawę ustroju Islamskiej Republiki Iranu.
Historia Koncepcja ta powstała wśród duchownych szyickich. Zakłada ona, że do powrotu ukrytego dwunastego imama (mahdiego) władzę nad sprawami ziemskimi (czyli również społeczno-politycznymi) sprawują uczeni w prawie religijnym ulemowie.
Termin welajat-e faghih powstał w XVI-wiecznej Persji za rządów dynastii Safawidów. Pierwotnie duchowni szyiccy unikali zaangażowania publicznego (postawę tę nazywa się kwietyzmem), a opisywanej koncepcji używali do uzasadnienia opieki duchownych nie nad całym państwem, lecz nad konkretnymi najsłabszymi jednostkami – wdowami, sierotami, fizycznie i psychicznie niepełnosprawnymi. Postulowano jedynie uwzględnienie duchownych przy pełnieniu funkcji administracyjno-doradczych w stosunku do władzy szacha, a nie nadzór duchownych nad władzą święcką lub sprawowanie przez nich rządów bezpośrednio.