Najpóźniej w 1152 roku Hildegarda przeniosła się wraz z innymi zakonnicami do nowo założonego Klasztoru Rupertsberg, a konflikty lokalnych możnowładców z arcybiskupami Moguncji doprowadziły Disibodenberg do upadku.
W 1259 roku kompleks na polecenie abpa przejęło dwunastu cystersów z . Zabudowania klasztorne wówczas przebudowano i rozbudowano o hospicjum i rezydencję opata. Klasztor został zlikwidowany w 1559 roku, w okresie reformacji. Od XVIII wieku okoliczna ludność wykorzystywała kompleks jako źródło materiałów budowlanych. W 1812 roku teren opactwa sprywatyzowano.
W 1840 roku ówczesny właściciel Peter Wannemann zlecił heidelberskiemu ogrodnikowi Ludwigowi Johannowi Metzgerowi przekształcenie ruin w ogród angielski. Pozostałości klasztoru zostały wówczas częściowo przebudowane, a ogród stał się popularnym celem wycieczek dla m.in. kuracjuszy z Bad Kreuznach czy Bad Münster. W 1954 roku teren ten odziedziczyła Ehrengard von Hohenthal, która wraz z mężem Hansem-Lotharem von Racknitzem zainicjowała prace konserwatorskie. W 1985 roku przeprowadzono tu prace archeologiczne pod okiem dra Güntera Stanzla. W 1989 roku małżeństwo założyło opiekującą się ruinami fundację Disibodenberger Scivias Stiftung.